سفري به ديار يار

تولدی نو

diareyar87 — Wed, 12 Nov 2008 19:34:18 GMT

از دانشگاه می آیم و هنوز لباسهایم را در نیاورده ، پشت کامپیوتر میشینم و بوق مودم و .......دل توی دلم نیست .... سایت تولدی نو ...آدرس را وارد می کنم و منتظر بالا آمدنش میشوم . سایت بالا می آید ولی زهی خیال باطل ....هیچ خبری نیست ....

چند ساعت بعد در حالی که به شبکه وصلم ، یکدفعه فکری به ذهنم میرسد . زود از طریق گوگل کلیدواژه ی ( اسامی برندگان جشنواره ی تولدی نو ) را وارد میکنم و بعد از چند جست و جوی کوچک به همان چیزی که می خواستم میرسم .

چند دقیقه ی بعد آه از نهادم بر می آید وسرم را میان دستانم می گیرم و اشک و.....

فقط لحظه ی خداحافظی از کعبه جلوی چشمم میاید ...

جشنواره ی چهارم تولدی نو هم برگزار شد و در آخر اسامی برگزیدگان هم اعلام شد. من هم از طرف خودم به تمام برگزیدگان این جشنواره تبریک میگم و امیدوارم آنهایی که من را می شناسند ، در مدینه و مکه یادی هم از این حقیر بکنند.

در رشته ی وبلاگ نویسی انصافا کسانی برنده شدند که به نظرم تا حد زیادی حقشان بود .(گرچه وبلاگهایی را جزو برگزیدگان می دانستم ،ولی نشد.) همه ی آنها را میشناختم و بارها به وبلاگهایشان سرزده بودم . ما که بخیل نیستیم . ان شالله مبارکشان باشد .

و اما وبلاگ من ....

(سفری به دیار یار ) هنوز هم بر اساس نوشتن خاطرات حج و بیان نکات لازم برای زائران دوره ی بعدی ، فعالیتش را انجام میدهد . گرچه دودوره وقفه ی طولانی بین آپ کردن مطالب افتاد که از این بابت از خوانندگان معذرت میخوام .

در مدت 7 ماهه ی فعالیت این وبلاگ ، خیلی از دوستان عمره گزار و دانشجو و سایر دوستان خوبم ، لطف کردند و مطالبم را خواندند و نظرهای مفیدی گذاشتند که از همه ی آنها مخصوصا وبلاگ های زیر صمیمانه تشکر میکنم :

عمره فقط دانشجویی - اولین وبلاگ عمره که قبل از اعزام پیدا کردم و تا آخر عمر ازش ممنونم .

واسه کسی که نمیاد – دوست خوبی که در مسائل متنی و فنی و ظاهری وبلاگ، خیلی بهم کمک کرد.

دیار یار - وبلاگ هم اسم من !

دلنوشته ها – به زودی حاجی میشود !

قرار شبانه – نمی دونم چرا آبمون توی یه جوب نرفت !

سرگشته – نخبه و پر از گزارش های سفر نخبگان به حج

سکر – تا این اواخر تو کف دختر بودن یا پسر بودنش مونده بودم !

راهیان خلیل – اولین وبلاگی که بعد ازعمره ی دانشجویی پسرها دیدم .

بشیر – خیلی شبیه من می نویسه ، هنوز عمره دانشجویی نرفته!

همشهری جوان – دوستی که گهگاهی ما رو قابل می دونست وسر میزد .

دیدار محمد – تا در وبلاگش نظر نمی دادم ، نظر نمیداد !

ورودی 84 – از بس وبلاگش دیر بالا میومد ،چندان سعادت نظر دادن رو پیدا نکردم !

اپسیلون ارابه ران – ای کاش بیشتر میشناختمش ...

مداد رنگی – آخرین دوست وبلاگی ام !

و ازآقای حسین نژاد که اجازه ی انتشار عکسهای خود را در وبلاگم دادند ، باز هم ممنونم . ان شالله روزی برسد که بتوانم لطف همه ی دوستان خوبم را جبران کنم .

خیلی از دوستان ، در مورد طولانی بودن مطالب هر پست به من تذکراتی دادند . من هم این نکته را میدانم ولی چون کمال گرایی را به هر چیز ترجیح داده ام و به خاطر اینکه نکته ای را از قلم نیندازم، مجبور هستم همه چیز را بدون حذف یا تغییر بنویسم .

و اما امروز

شاید پایان این جشنواره بهانه ی برای شروعی نو و تولد دوباره ی وبلاگم باشد . راستش قصد داشتم بعد از جشنواره ، کل وبلاگ را به یک سرویس دهنده ی دیگر انتقال دهم ولی فعلا و بنا به دلایلی از این کار صرف نظر میکنم .

وحرف آخر اینکه باور کنید هیچ چیز لذت بخش تر از این نیست که کسی به من بگوید از نکات و مطالب وبلاگ شما استفاده کردم .

و به امید روزی که همه مان نفس کشیدن در هوای پاک حرم مکه و مدینه را تجربه کنیم . ان شالله که چنین باشد.

عشق يعني مدينه و مکه

diareyar87 — Sun, 28 Sep 2008 19:35:18 GMT

گروه عمره گزاران دانشجو افتتاح شد.

diareyar87 — Sun, 21 Sep 2008 15:54:18 GMT

این گروه در آدرس http://groups.yahoo.com/group/diaryar در دسترس می باشد.
برای عضویت در گروه بعد از ورود بر گزینه Join This Group كليك نماييد و مراحل عضويت را انجام دهيد.

از امکانات این گروه عبارتند از:
ایمیل اشتراکی به آدرس diaryar @ yahoogroups.com است كه مي توان با زدن ايميل به اين آدرس كه به تمامي اعضا فرستاده مي شود، مي توان اخبار، مطالب و يا حتي بروز شدن وبلاگ خود را به ديگر دانشجويان عضو اطلاع داد.
به اشتراك گذاردن عكس
به اشتراك گذاردن فايل (شامل فيلم، نرم افزار و ...)
و بودن در كنار ديگر دوستان عمره گزار دانشجو

از شما خواهش مي كنيم ديگر دوستان را نيز اطلاع دهيد.
با تشكر
التماس دعا
يا علــــــــــــي

خاطرات روزچهارم، شنبه 17فروردین87، قسمت اول، پیش به سوی مدینه مال!

diareyar87 — Wed, 17 Sep 2008 15:29:18 GMT

قبل از اذان صبح بیدار میشویم و می رویم تا نماز شب بخوانیم . بعد از نماز صبح می رویم برای صبحانه و بعد از آن سوار اتوبوس ها میشویم تا برویم مدینه مال .

و اما بحث شیرین خرید ........ این جمله ای بود که شب قبل ، آقای خراطها با آن حرفهایش را ادامه داد. خرید، چیزی که برای خیلی ها (خانم ها ) خیلی خوشایند و دلپذیر است و برای خیلی ها هم (آقایان ) خیلی کسل کننده و بی مزه !

و من این را وقتی فهمیدم که هروقت از حرم به هتل میآمدم ، دختر خانم ها را میدیدم که هرکدام یک ساک یا کیسه ی بزرگی را در دست دارند و کشان کشان با خودشان می آورند ! تازه خیلی وقتها در آسانسور هم به مشکل بر می خوردند.

و من می ماندم که اینها چی می خرند ؟ در راه حرم فقط دستفروشها بودند و اگر خیلی به وسوسه خرید، غلبه می کردیم ، می شد بدون اینکه چیزی خرید! ، به هتل رسید.

خلاصه ما هم راهی فروشگاه شدیم . از قبل آقای خراطها نکات را گوشزد کرد -مثل اینکه کاملا خبر داشت که اونجا چه اتفاقی می افته ! - و گفت : در آنجا جو نگیردتان ! اول خوب بگردید و بعد خرید کنید تا پول کم نیاورید و در موقع خرید و پول دادن هم خوب دقت کنید و از این حرفا. البته ایشان اضافه کردند که : همه ی اجناس موجود در مکه و مدینه همان آشغال های چینی هستند که در ایران هم پیدا میشوند ! و ما می خندیدیم . همین نکته را هم در جلسه ی کاروان در تهران ، گوشزد کردند. بعد از سفر ، کاملا به این حرف آقای خراطها ایمان آوردم .

ما رسیدیم آنجا و کارکنان عرب آنجا همه کنار در جمع شده بودند و با گفتن مرحبا ! مرحبا! مقدممان که نه ، مقدم جیبمان را گرامی داشتند و به سبدها اشاره کردند که برداریم ولی ما طبق توصیه آقای خراطها قصد داشتیم اول فقط نگاه کنیم . پس همینطوری در فروشگاه پخش شدیم و هرکس به گوشه ای رفت . من هم با چندتا از بچه ها همینطور قدم می زدم و قیمت ها را نگاه می کردم . همه مان کلی از پایین بودن بیشتر قیمت ها و اجناس، تعجب کردیم و داشت فکمان پایین می افتاد !

همینطور میگشتیم که یکدفعه متوجه شدم که ای داد! ، 45 دقیقه گذشته و هنوز هیچی نخریدم ! پس به تب و تاب افتادم ؛ ولی هر لباسی می دیدم نمی توانستم بخرم یا از اندازه اش مطمئن نبودم یا از سلیقه ی اونی که می خوام براش بخرم خبر نداشتم. نمی دونستم خوشش میاد یا نه ؟ خلاصه اینکه سر این موضوع کلی اعصابم خرد شده بود. لباسها رو ول کردم و رفتم طبقه ی بالا که شاید بهتر باشه .

مقدار زیادی شال دیدم و دل رو به دریا زدم و چند تا انتخاب کردم . اتفاقا چند تا از بچه ها هم داشتند از شالها بر میداشتند . چند دقیقه ای گذشت و این قسمت اینقدر شلوغ شده بود که نمی شد وایساد. از طرف دیگه بچه هایی که از من سردرگم تر بودند ازم راهنمایی میخواستند ؛من هم تند تند برایشان انتخاب می کردم . دیدم اینطور پیش بره من تا ظهر همینجا می مونم . خلاصه یواشکی جیم شدم و جاهای دیگه رو گشتم . هراز گاهی مرجان را می دیدم و با هم می گشتیم و گاهی همدیگر را گم می کردیم .تازه با هم یک لباس شبیه هم هم خریدیم ! دیگه اینکه از جاهای دیگه چند تا رومیزی برداشتم و چند تا خورده ریز دیگه . دیگه سر ظهر بود و پشت بلندگو اعلام کردند که کاروان آقای خراطها سوار اتوبوس ها شوند . من هم دیگه به خرید خاتمه دادم در حالی که غرفه های لوازم آرایش و اسباب بازی را نگشته بودم .

به صندوق رفتم و در حالی که فکر میکردم خرید من خیلی گران شده و حتما حدود 200 هزار تومنی هست! ، به صندوق رفتم. اونجا آقای خراطها رو دیدم که به شوخی به من گفت : شما هم فروشگاه رو خالی کردید ها !

صندوقدارحساب کرد و سر جمع مال من 50 هزار تومن شد! خیلی ذوق کردم . پول رو پرداخت کردم و جنسها رو تحویل گرفتم .

هنوز وسوسه ی گشتن یه دور دیگه ، ولم نمی کرد! اطراف را نگاهی کردم و دیدم هنوز بیشتر بچه ها با خونسردی عجیبی ! بدون توجه به اعلامات بلندگو ، دارند در فروشگاه می گردند . من هم گفتم اینکه زیاد طول نمی کشه ، دوباره گشتم و چند تا ساعت مچی وچند تا خرده ریز دیگه برداشتم .رفتم اینا رو حساب کردم و دیگه به خرید خاتمه دادم ! رفتم به سمت اتوبوسها .

بچه ها هزار جور چیز خریدند و یک عالم پول خرج کردند.

پ. ن. 1: این پست مفصل تر از این حرفا بود!ولی آن را دو قسمت کردم . پست بعدی ، موضوعی و شامل نکات لازم برای خرید و درباره ی خود فروشگاه خواهد بود.

پ . ن 2 : لازم می دونم از یه دوست بسیارخوب که لطف بزرگی رو در مورد عکسهای وبلاگ به من کردند، یک دنیا تشکر و سپاسگزاری کنم . ان شالله فرصتی پیش بیاد و بتونم این محبت رو جبران کنم .

خاطرات روز سوم – قسمت آخر ، پایان روز دلتنگی ها ،

diareyar87 — Mon, 15 Sep 2008 21:39:18 GMT

بعد از نماز مغرب ، بر می گردم هتل تا شام را که چلو مرغ می باشد، میل نماییم ! در رستوران اولین نفر از یک طرف میز وکنار پنجره هستم .پنجره تا پایین شیشه است و میشود خیابان را راحت دید. در این حین مادربزرگ ، پدربزرگ و خاله ام زنگ می زنند و من با آنها و پسرخاله ی کوچکم صحبت می کنم و دلتنگی هایم تازه تر میشود. در این چند روزوقتی که آن همه آرامش و زیبایی را یک جا دیدم ، بارها و بارها آرزو کردم که تمام کسانی که دوستشان دارم، در کنارم باشند ولی افسوس که من اینجا هستم و آنها فرسنگها دورتر.

ساعت 9 شب جلسه داریم ، آنقدر خسته ام که اصلا حالش رو ندارم گوش کنم. دستم را زیر سرم می گذارم و چرت می زنم! اتفاقا امشب ، حرفها بیشتر هم بود.

قرار است صبح به بازار برویم وظهر هم برای نماز به حرم برویم .

شب تا سرم را روی بالش می گذارم ، بلافاصله خوابم می برد .

بالاخره یکی از شلوغ ترین و قشنگ ترین و دلتنگ ترین روزهای حضور در مدینه النبی هم تمام شد.

پ .ن .1 : امشب ، شب تولد امام حسن (ع) است . امشب شب مبارکی است . در این شب مبارک ، هر چه حاجت دارید از خداوند بگیرید .

پ. ن . 2 : در پست بعدی ، فقط در مورد بحث شیرین خرید کردن و مدینه مال یا (مدینه مول!) صحبت می کنم !

خاطرات روز سوم - 4 ، واجب قربة الی الله ! ،

diareyar87 — Sat, 13 Sep 2008 20:55:18 GMT

در بقیع می توان خورشید بعد از ظهر را دید که نورش کاملا مایل شده و نارنجی رنگ ،خورشید در جای قشنگی در پشت گنبد خضرا قرار گرفته که جان می دهد برای عکس گرفتن ولی من حواسم جای دیگراست. طبق معمول همه ی زنان در پشت پنجره ها گریه می کنند.بالاخره من هم گریه ام میگیرد . اما نه به خاطر بقیع ، بلکه به خاطر اینکه زمانی میرسد که باید اینجا را با همه ی آرامشش ترک کنم .از پنجره ها فاصله می گیرم و به ستون سنگی که حدفاصل میان پنجره ها ست و خلوت است ، تکیه میدهم. هنوز نمی توانم باور کنم که در حرم پیامبر(ص) هستم ، سرم را میگذارم روی سنگهای گرمش تا بفهمم همه ی اینها خواب نیست .گرمای سنگها و گرمای اشکها با هم قاطی میشوند....

درطول روزهایی که در مدینه بودم ، یک چیز خیلی اذیتم می کرد ، ترس اینکه منم یک روزی از این سرزمین می روم مثل خوره روحم را می خورد.

بگذریم .

بعد از خروج از بقیع ، در کنار در ورودی تعدادی از بچه ها را پیدا میکنم ، و آقای کرمانشاهی معاون کاروان را . حدودا 15 تایی هستیم که آقای کرمانشاهی میگوید راه بیفتیم . ایشان مکان باب جبرئیل را به ما نشان می دهند و در مورد آن و چند جای دیگر برایمان توضیح میدهند . و بعد هم می گویند بروید داخل مسجد و ادامه ی دعاهایتان را بخوانید . ما هم با بچه ها روانه می شویم و به باب علی (ع) می رسیم . طبق معمول بچه ها را درنزدیکی ورودی، گم می کنم ! می ایستم وچند لحظه ای به اسم علی ابن ابی طالب (ع) که روی سنگ کناردر نوشته شده ، با افتخار نگاه میکنم.وای خدایا! اینجا باید به مظلومیت امیرالمومنین (ع)پی برد.

تنهایی می روم داخل و از سالن ها می گذرم . یکی از سالن های خلوت تر را انتخاب میکنم و کنار یک ستون می نشینم . کنارم یک دختر عرب که روسری لبه طلایی دارد ، نشسته است و تند تند قرآن میخواند . من هم فقط نگاهش میکنم و آرام گریه می کنم . بعد هم یک دختر کوچکتری که ظاهرا خواهرش است ، می آید و کنارش می نشیند و از روی یک ورقه ی مقوایی، تند تند می خواند . هرچه سرک می کشم ببینم چه دعایی است که روی مقوا نوشته شده !، چیزی دستگیرم نمی شود.

کم کم مسجد برای نماز مغرب ، شلوغ میشود . این دفعه همه ی اطرافیانم سنی اند. نماز که شروع می شود ، یکی را می بینم که در ردیف جلو ایستاده و دستهایش را روی هم نذاشته . کلی ذوق می کنم که بالاخره یک شیعه ی عرب !، پیدا کردم ولی زهی خیال باطل ، این خانم هم موقع سجده و تشهد پاهایش را جور دیگری می گذارد. این سنی ها هم عجب آداب و رسوم متفوتی دارند . تازه بغل دستی من داشت حمد و سوره را با جماعت می خواند ! تازه رکعت سوم هم باز حمد و سوره خواند !! بعضی ها هم هنگام بلند شدن بعد از رکوع ، انگار قامت می بستند و قنوت می رفتند ،حتی خودم شنیدم که یک دعای کوتاه هم در همان لحظه می خواندند. جالب بود . حالا شما فکر کنید که من چه جور نماز خوندم و اصلا نماز خوندم یا نه ! به قول بچه ها : سه رکعت نماز غلط غلوط به جا می آورم واجب قربة الی الله !

نکات و توصیه ها :

1- درسته که نماز خواندن سنی ها با شیعه ها فرق داره ولی این دلیل نمیشه که در نماز های جماعتشان شرکت نکنیم.دوستان زیادی داشتم که در مدینه، به بهانه های واهی در نماز های جماعت شرکت نمی کردند . اینکه نماز خواندن سنی ها متفاوت یا عجیب است و اینکه نماز مارا خراب می کنند و این حرفا فقط و فقط بهانه است . اصلا شما دلتان میاد تنهایی در هتل، نماز بخوانید درحالی که چند قدم آنطرف تر در مسجد بزرگ پیامبر(ص) نماز جماعت اقامه میشود ؟ از طرف دیگه ، ما احادیث زیادی داریم که به شرکت در نماز جماعت شدیدا سفارش شده و اینکه ثواب آن چندین برابر یک نماز فرادی است . حالا تصور کنید این نماز در مسجد پیامبر(ص) و مسجد الحرام چقدر ثواب دارد. یک بعد دیگر این قضیه ، سیاسی اجتماعی است .وقتی شیعیان در نماز های جماعت مدینه و مکه حضور فعالی دارند ،بدون هیچ پرچم و بیرق و پلاکاردی ، با تمام وجود فریاد می زنند که ماهم هستیم . به علاوه اتحاد میان مسلمانان در این دور و زمونه مهم تر از خیلی جزییات است؛و اینکه یادمان باشد سنی ها اول مسلمانند و بعد سنی .نکته ی آخر اینکه من در مکه و مدینه و نماز های جماعت ، هیچ برخورد یا نگاه بدی مبنی بر اینکه شیعه هستم یا ایرانی ، ندیدم.

پ .ن.1: می دانم سرعت به روز کردنم به شدت پایین آمده و فوق العاده از خودم بدم میاد که هنوز نتوانستم آنطور که میخواستم و طبق برنامه بود، آپ کنم. این آپ رو هم از صدقه سری تمام شدن کارت اینترنتم دارم که بیکاری بهم فشار آورد وبالاخره آپ کردم !

پ.ن.2: همانطور که می بینید در آخر هر پست ، یک عکس از مکه یا مدینه قرار می دهم . این عکسها را یا با جست و جو در گوگل به دست آورده ام یا از وبلاگ سایر دوستان ذخیره کرده ام . به همین خاطر اگر احیانا عکسی را دیدید که خودتان گرفته بودید ، حتما به من اطلاع دهید تا عوضش کنم.

خاطرات روز سوم-3 ، و دیگر هیچ....

diareyar87 — Sat, 06 Sep 2008 19:25:18 GMT

بعد از دعا ها ، نماز جمعه اقامه شد که دو رکعت بود. خانم بغل دستی ام بهم گفت که باید نمازظهر و عصر را خودمان بخوانیم . پس بلند شدم و نماز ظهر و عصر را خواندم .

قبل از نماز مشغول دعا خواندن شدم ولی خستگی واقعا بر من غلبه کرده بود. و چشمهایم مرتبا بسته می شد ! چند تا چوب کبریت احتیاج بود! دلم می خواست دراز بکشم ولی نمیشد.

ظهر همه از مسجد میزنند بیرون .تا به حال چنین جمعیتی ندیده ام . آن هم مرد های عرب، که مجبور بودیم از بینشان عبور کنیم . بعضی از مرد ها کفش پایشان نیست و من مانده ام که اینها پایشان در این زمین داغ نمی سوزه ؟

نهارخورش سبزی داریم . این روزها هرچی بهمان دادند مارک عربی داشته و تنها چیزی که ایرانی بوده ، پنیر کاله آمل بود که خوشمزه هم بود. البته چند روز بعد کره و عسل هم اضافه شد.

بعد از ظهر طبق معمول با کاروان ، می رویم بقیع و بچه ها در حرم ، کلی عکس میگیرند. برای اولین و آخرین بار موفق میشوم قبر 4 امام (ع) را ببینم .آن هم به زحمت . به زور پشت یکی از پنجره ها می روم و اینور و آنور را نگاه میکنم. یکی از خانمها قبر چهارمعصوم (ع) با هزار اشاره و آدرس نشانم می دهد . جایی که نگهبان های زیادی ایستاده اند و ظاهرا مردها اجازه نزدیک شدن به آنجا را هم ندارند و اگر اشتباه نکنم 4 تکه سنگ عمودی و یک تکه سنگ نیم دایره و دیگر هیچ .

فکر می کردم مکانش دورتراز این حرفا باشه. آخرش خانمه می پرسد: دیدی؟ سرم را به علامت مثبت تکان می دهم و می گویم آره . انگار کشف بزرگی کرده باشم . خیلی خوشحالم . در همان زمان چند تا دختر هم از من جای قبرها را سوال میکنند و این منم که برایشان تشریح می کنم!

پشت همه ی پنجره ها چند تا شرطه کلاه قرمزی! قرار دارند که به ارشاد ملت و خانم ها مشغولند! یکی شان که کلا داغ تر از بقیه بود ،می آمد جلوی پنجره هایی که شلوغ بود و با لهجه ی غلیظ عربی به فارسی حرف میزد آن هم تند تند . من که هرچی دقت کردم چیز زیادی متوجه نشدم .فقط فهمیدم که می گفت : پیامبر بت نمی پرستیدو از این حرفا . این کارش حداقل دو فایده داشت. اول اینکه اونهایی که بدشان می آمد زود متفرق می شدند . دوم اینکه یک سری از حاجی ها به حرفش گوش میدادند و چون اطلاعات قوی و دقیقی هم نداشتند ، حتی تا حدودی هم متقاعد می شدند.

نکات و توصیه ها :

1- قبل از سفریک کتابچه که دربردارنده ی تصاویر و نقشه های مکانهای مدینه و مکه بود ، به همه ی عمره گذاران دختر، داده شد. در این کتابچه نقشه ی بقیع هم قرار داشت. بهتر از قبل از سفر به مکان دفن امامان و سایر معصومین (ع) و صحابه کاملا دقت کنید تا وقتی به بقیع رفتید در دفعه ی اول مثل من گیج نشوید و بتوانید سریع قبور معصومین (ع) و دیگران را شناسایی کنید!

2- با شرطه ها بحث نکنید. همین هایی که پشت پنجره های بقیع می ایستند مثل ضبط صوت ، فقط یک سری چیزهایی را که خودشان هم کاملا نمی فهمند ، تکرار میکنند. وقابل قانع شدن !هم نیستند . پس بی خیال ارشاد شان شوید. فقط اگر دوست داشتید یک بار ، به حرفهایشان گوش دهید ودر مورد سوالاتی که برایتان پیش آمده ، تحقیق و پرس و جو کنید. گفتم یک بار، چرا؟ چون وقتی می ایستید و گوش می دید ، طرف ذوق میکنه که بالاخره یه شنونده ای پیدا شده ! و............... دیگه خیلی پررو میشن !

خاطرات روز سوم – 2، نماز ظهر جمعه

diareyar87 — Tue, 26 Aug 2008 12:30:18 GMT

بعد از صرف صبحانه در هتل ، ساعت 8 بیرون می رویم به مقصد روضه ی رضوان . وای ! طبق معمول شلوغ است . کنار تابلوی ایرانیها جمع می شویم ولی وضعیت چندان خوب نیست . مدت زیادی معطل می شویم تا کمی جلو برویم . تازه به آن جلوی جلو یعنی قسمت اصلی روضه هم نمی رسیم. به زور دورکعت نماز می خوانم و بیرون میام . مرجان را گم می کنم . این بار بهتر بود چون بیشتر ستون ها و اسامی را یاد گرفتم . داخل یکی از حرم ها میشینم. کنارم یک زن سنی می آید و سجاده اش را باز میکند و هی نماز میخواند . تمامی هم ندارد!

نزدیک ساعتهای 10 و نیم ، هوس میکنم که دستشویی هایشان را هم ببینم !با خودم می گم من که تا اینجا اومدم ، حیفه دستشویی هاشون رو نبینم ! لازم به توضیحه که در مسجدالنبی همانطور که در عکس ها کاملا معلوم است ، دورتا دور حیاط به فواصل منظم ، خانه های کوچکی وجود داره که تعدادی پارکینگ ، تعدادی دستشویی مردانه و تعدادی هم زنانه هستند.روی دیوار هرکدوم از ساختمان ها ، به سه زبان انگلیسی و عربی و فارسی ، نوع کارکردشان رانوشته اند. البته من از پارکینگ ها چندان اطلاعاتی به دست نیاوردم . دستشویی ها طوری تنظیم شده اند که مردانه ها مقابل درهای مردانه و زنانه ها مقابل درهای ورودی زنانه قرار بگیرند . کاملا واضحه که تعداد دستشویی های مردانه از زنانه ها بیشتر است . جلوی هر ساختمون هم یک مرد عرب روی صندلی نشسته که فکر میکنم واسه این اونجا گذاشتنش که یک دفعه ملت اشتباه نکنن ! چند دقیقه قبل از شروع نماز و چند دقیقه هم بعد از آن در این ساختمون ها بسته است.

خلاصه سوار پله برقی میشم تا منو تا زیر زمین ببره .انصافا پله برقی بلندی است و معلومه که تا عمق زیادی زمین را حفر کرده اند. به اونجا می ر سم و با چند راهرو تو در تو مواجه میشم. یکی را انتخاب می کنم و جلو میرم که به وضوخانه و پاشویه می رسم . عده ای از زن ها دارند وضو می گیرند. جلوی هر شیر آب یک سکو نصب شده که رویش می شینند و وضو می گیرند. البته اکثر سکوها خیس است ! می روم یک راهرو دیگر که به دستشویی ها میرسم . قبلا هم شنیده بودم که در آنجا ، سنگهای ایرانی هم پیدا میشه . و همینطور بود و یک طرف به توالتهای فرنگی اختصاص داشت و یک طرف به توالت های ایرانی . همه ی راهرو ها به هم وصل بود.نکته ی خیلی جالبی که در آنجا دیدم ، این بود که در آنجا به هیج وجه آینه ای دیده نمی شد و گویا در حرم آرایش کردن قدغن بود چون من هیچ زنی را ندیدم که دردستشویی در حال آرایش کردن باشه . در اینجا آدم یاد دستشویی های عمومی ایران می افتاد که وقتی وارد میشیم ، یکدفعه فکر میکنیم وارد سالن آرایشگاه شدیم !

وضو گرفتم و می خواستم کرم ضدآفتاب به صورتم بزنم . به تندی آینه کوچکم را بیرون آوردم و شروع کردم کرم زدن . البته اوضاع را هم زیر نظر داشتم چون احتمال دادم که گیر بدن .در ضمن در دستشویی ها مامور مخفی هم وجود داشت که کسی کار خلافی نکنه ! همانطور که داشتم صورتم را در آینه نگاه می کردم ، حس کردم یکی از پشت آینه به من خیره شده ، صورتم را کنار آوردم و دیدم یک زن به صورتم خیره شده بود ولی تا دید نگاهش میکنم سریع رفت. حدس زدم ازاون مامورا است .

ساعت حدود یازده بود که رفتم داخل مسجد. مسجد واقعا شلوغ شده بود . امروز جمعه بود و مردم زودتر از همیشه به مسجد آمده بودند . جایی را پیدا کردم و نشستم البته روی فرش ! چون صبح واقعا پام داغون شد! اتفاقا بغل دستی ام هم یک ایرانی است . اذان که می دهند خطبه شروع می شود . فکر کنم نیم ساعتی طول کشید ولی من به جز چند تا کلمه هیچ چیزی نفهمیدم .بعدش هم حدود 5 دقیقه ی یک دعایی گفت که همه آمین گفتند . ما هم همینطوری آمین می گفتیم ! حالا اگر فحشی ، چیزی هم به ما دادند ، ما آمین گفتیم !

خاطرات روز سوم (جمعه 16 فروردین 87 ) – قسمت اول ، خدا منو ببخشه

diareyar87 — Tue, 29 Jul 2008 21:18:18 GMT

خستگی ها کمتر شده . صبح ساعت 4 بیدار میشویم تا هم نماز شب بخوانیم هم نماز صبح . وقتی وارد حرم می شوم ، بچه ها را گم می کنم . پس به تنهایی می روم داخل مسجد.

در حیاط ، زنانی را میبینم که نماز می خوانند وقتی به سجده می روند ، یکی از پاهایشان را جمع میکنند . اول که دیدم فکر کردم شاید پاهایشان ناراحتی چیزی داره ! ولی بعدا دیدم که همه شان اینطوری سجده میکنند.

متاسفانه کمی دیر بیدار شده ایم ، داخل مسجد هر جا که فرش داشته پر از آدمه و فقط روی سنگها خالی است. روی زمین کنار چند تا خانم ایرانی میشینم. اولین باره که دارم روی سنگ مسجد نماز میخونم.

روحانی کاروان شب قبل گفته بود که معمولا در نماز صبح جمعه یک سوره سجده دار می خوانند و حواستان باشد که سجده کنید و بعد هم نمازتان را از دوباره و فرادی بخوانید. ما هم حواسمان بود و به خودمان گفتیم اینکه کاری نداره وقتی همه رفتن سجده ، ماهم میریم سجده ! جای توضیح داره که سنی ها معتقدندکه سوره ی سجده دار ، نماز را باطل نمی کنه ولی شیعه ها معتقدند که این سجده هم جزو نماز حساب میشه ، پس نمی توان آن را در نماز خواند.

نماز شب را هم بلد نبودم ، ازقبل از مرجان پرسیدم و از یک خانم ایرانی در مسجد . خیلی راحت بود خوندنش.

به هر حال نماز شروع میشه و اتفاقا سوره ی سجده دار می خوانند و وقتی الله اکبر میگویند ، زنهای ردیف های جلو که عرب هم بودند، می روند رکوع ، ما هم که دیدیم آنها رفتند رکوع ، رفتیم رکوع ! حالا نگو که آیه سجده دار بوده ! خلاصه نماز قاطی شد ، یه سری رفتند رکوع که تعدادشان هم زیاد بود و یه سری هم که متوجه آیه سجده دارشده بودند ، رفتند سجده !

نمی دانم نماز را چه جوری تمام کردیم ! ولی جالب بود. آخه همش تقصیر این عرب هاست ! آنها در نماز از ذکر مستحباتی مثل (سمع الله لمن حمده ) خودداری می کنند و به جای همه ی آنها میگن( الله اکبر) .

وقتی نماز تمام می شود خانم های ایرانی که کنار من بودند همه شان با اعتراض می گفتند که: ای بابا یعنی چی ! نمازمان باطل شد و این حرفا !

نمازمان را دوباره خواندیم .

بعد از نماز من و خانم بغل دستی ام حسابی پادرد گرفته بودیم. ساق پایم به شدت درد میکرد . صبر کردم تا مسجد کمی خلوت تر شد و رفتم روی فرشها نشستم.

کمی قرآن خواندم ، هنوز هم فکرم پهلوی آن مساله است . عجب! هر وقت قرآن می خوانم یادش می افتم . – منظورم ماجرای بلاگفا و وبلاگهای ملحد است .

خستگی به سراغم میاد . کمی دراز میکشم و به سقف خیره میشوم . هروقت به مسجد میام ، بی اختیار معماری اش را تحسین میکنم.

کمی که گذشت ، اطرافم خلوت شد. سرم را برگرداندم دیدم یک دختر جوان که به نظر عرب بود ، داشت قرآن می خواند . می خواستم باهاش حرف بزنم به خاطر همین زیر نظرش گرفتم ! اتفاقا او هم مرا زیر نظر گرفته بود. یکدفعه که سرم را برگرداندم ، یک چیزی پرسید که متوجه نشدم . رفتم نزدیکترش نشستم و قیافه ام به حالت کسی که چیزی را متوجه نشده ، در آوردم . به انگلیسی ازش چیزی پرسیدم ولی انگار هیچی حالیش نمیشد ، هیچی . فقط یک چیزی فهمیدم که اهل مالی یا مالدیو یا مالزی بود. بلند شدم تا برم ، باهاش به انگلیسی خداحافظی کردم ولی قیافه اش میگفت که چیزی از حرفهایم نفهمیده . بعدا با خودم فکر کردم چرا باهاش بای بای نکردم .

راستی وقتی سرنماز می رفتند سجده یا رکوع ، فقط صدای ونگ ونگ بچه ها به گوش می رسید . نمی دانم صدا از کجا می آمد ؟ فکر کردم شاید جایی باشه که بچه ها را در آنجا نگه می دارند ولی هر چه قدر گشتم چنین جایی را پیدا نکردم .

جالبه بدونید که در روزهای اول حضور در مدینه ، اصلا حواسم به نماز خواندنم نبود ، هر کاری بقیه انجام می دادند من هم انجام می دادم . حتی خیلی وقتها ذکر سجده و رکوع را جابه جا میگفتم یا فراموش می کردم . ازبس که حواسم به اینور و آنوربود و می خواستم ببینم بقیه چه طور نماز می خونن ! خدا منو ببخشه.

پ. ن : مبعث حضرت رسول اکرم (ص) رو به همه ی کسانی که این وبلاگ رو می خونن تبریک می گم . ان شاالله روزی برسه که در این روز در حرم مطهرش باشیم.

مدینه شناسی(2) ، مردان عرب

diareyar87 — Thu, 24 Jul 2008 21:11:18 GMT

همانطور که می دانید قبلا یک پست نوشتم درمورد زنان عرب . این بارهم می خواهم درباره ی مردان عرب و نکاتی که مشاهده کردم ، بنویسم.

قبل از هرچیز اشاره کنم که منظور من از مردان عرب ، مردهایی است که در مدینه و مکه دیده ایم و ممکن است آنچه که توصیف می کنم فقط مختص مردان این دو شهر باشد و با تصویر کلی مردهای عرب در عربستان یا کلا جامعه ی عرب ها متفاوت باشد.

مرد عرب مثل زن عرب در نگاه اول با لباسش شناخته می شود یک دشداشه ی سفید بلند و یک کلاه یا سربند که اسمش را نمی دانم و اغلب عربها این تریپی لباس می پوشند ! خب دلیلش هم معلوم است ، گرمای هوا . اصولا لباس سنتی عربها همین است و هر وقت هم بخواهند رقص سنتی عرب انجام دهند همین لباس را میپوشند حتی اگر هوا گرم نباشد.

دشداشه ها علاوه بر سفید ، به رنگ قهوه ای تقریبا روشن هم وجود دارند . بعضی ها شلوار هم می پوشند و بعضی نه .

ما که ندیدیم اینها کفش بپوشند ، هر چه دیدیم دمپایی و صندل بود. البته بعضی هم که پا برهنه بودند .

آنجا ، بعضی مغازه داران افغانی هم این لباس را می پوشند و بعضی هم یک پیراهن کوتاه تر تقریبا سر زانو و یک شلوار همرنگ آن که البته به رنگهای تیره هم بودند . البته این هم لباس مخصوص افغان هاست که همه مان در فیلم های القا عد ه دیده ایم ! و چندان عجیب غریب نیست .

رنگ پوستشان هم از سفید هست تا سبزه ی تیره .

تقریبا تمام مردهای عرب ریش می گذارند آن هم از نوع بلندش ! ولی خوشبختانه موهای سرشان را کوتاه نگه می دارند!

دیگه اینکه از لحاظ هیکل همه جوره دارند ! ولی ظاهرا شرطه ها از بقیه هیکلی تر هستند . مشکلی که مردان عرب دارند این است که تقریبا همه شان چاق هستند !!

نکته ی جالب و متاثر کننده ای که در مردان عرب دیدیم این است که به طرز وحشتناکی چشم چران هستند !. اصلا یک جوری ما را نگاه می کردند که ما کلا آب میشدیم می رفتیم زیر زمین . اگر بخواهم طرز نگاه کردنشان را توصیف کنم باید بگم اولا به صورت آدم زل می زدند ، دوما با حیرت و تعجب نگاه می کردند ، انگار اصلا آدم ندیده اند و برای اولین بار است که دارند می بینند ! چند روز اول فکرم به این مشغول شده بود که چرا اینطوری نگاه می کنند و چرا فقط به صورت ایرانی ها اینطوری زل می زنند ؟!

خلاصه بعد از مدتی کشف کردم ! که دلیلش چیست .

در پست زنان عرب گفتم که اکثریت قریب به اتفاق زنهای مدینه و مکه در محیط های عمومی از روبنده استفاده می کنند - حتی در جایی خواندم که یک قبیله ای در عربستان است که زنان آن رسم دارند که تا آخر عمر صورتشان را به شوهر خویش هم نشان ندهند ! و معتقدند که همسرشان نباید آنها را به خاطر زیباییشان انتخاب کند - با همه ی این تفاصیل ، مردهای عرب نمی توانند صورت زنهای غریبه ی عرب را ببینند ، حالا فرض کنید که یک زن غیر عرب به مدینه یا مکه، با حجاب کامل ولی بدون اینکه صورتش را پوشانده باشد ، می رود . خب واکنش مردها کاملا قابل پیش بینی است . البته این را هم بگم که مردهای عرب فراموش کرده اند در قرآن اول گفته شده مردها چشمهایشان را حفظ کنند و بعد مساله حجاب زنها مطرح شده.

و اما چرا این مساله در مورد زنان دیگر از کشورهای دیگر مطرح نیست ، کاملا واضحه . زن های افریقایی کاملا سیاه چهره اند . زنهای مالزیایی و اندونزیایی هم نسبت به زنان ایرانی زیبایی چندانی ندارند . البته از زنهای ترک خبر ندارم ، شاید عربها به آنها هم اینجوری نگاه می کنند !

این مساله ای است که خیلی از زنان ایرانی متوجه آن شده اند و اگر از خانم هایی که به حج رفته اند درباره ی مردان عرب بپرسید ، مطمئن باشید بیشتر آنها همین مساله را مطرح می کنند .

و اما چاره چیست ؟ یکی از چاره ها گذر زمان است . بالاخره آنقدر ایرانیها به عربستان می روند تا این مساله هم برای مردان عرب جا بیفته ! ولی یک راه حل خوب برای این مساله این است که خانم ها در جاهای خیلی شلوغ ، مثل زنها ی عرب صورتشان را بپوشانند. مثلا خودم یک روز بعد از نماز مغرب از مسجدالنبی بیرون آمدم ، دیدم واقعا بد نگام می کنند ، سریع چادرم را طوری روی صورتم گرفتم که فقط چشمهایم معلوم بود . دقت که کردم دیدم تعداد نگاهها به شدت کم شد. شاید الان تصور این حالت کمی خنده دار به نظر بیاد ولی در مکه و مدینه که از همه قشری آدم پیدا میشه ، این مساله جا افتاده و شما هرلباسی که بپوشی یا چادرت را هر طور که بگیری اشکال نداره ، میگن خارجیه !

حتی دیدم یکی دوتا از بچه ها روبنده خریده اند که این هم ایده ی خیلی خوبی است البته من هرچه گشتم پیدا نکردم.

البته این را هم بگم که کارگران هتل ، چه در مدینه چه در مکه، از این قضیه استثنا بودند . البته یکی از دوستان گفتند که قبلا – حدود 2 سال پیش - کارگران هتل هم اینجوری بودند . میشه دلیلش را در زیاد دیدن ایرانیها دانست یا اینکه براشون کلاس فشرده آموزشی گذاشتن ویا اینکه آدمشون کردن!

و کلام آخر اینکه مردهای عرب معتقد به سیستم چند همسری هستند و معمولا تا 4 تا زن را می گیرند و یک عالمه بچه ! هم دارند . البته خوشبختانه بچه هایشان را دوست دارند و من دردفعاتی که یک خانواده عرب دیدم ، مرد خانواده هم بعضی اوقات کالسکه بچه را هل میداد یا با یکی از بچه ها بازی می کرد.این را هم بگم که این دوست داشتن به آن معنا نیست که در تربیت بچه ها به مادر، کمک کنند .

پ.ن : مثل پست -زنان عرب- باز هم تکرار می کنم که هر چه گفتم ، روی صحنه بود ،از پشت صحنه اش بی خبرم .