در تاریخ 5 آذر ماه 87 ، مراسم قرعه کشی عمره ی دانشجویی 88 در سراسر دانشگاهها انجام شد . در دانشگاه ما هم این مراسم برگزار شد تا گروه بعدی که حدود 100 نفر بودند ، برای عمره ی دانشجویی انتخاب شوند . من هم از زمانی که اسمم برای عمره در آمد ، تصمیم گرفتم  هرسال در این مراسم شرکت کنم و این خاطره ی خوب و روز قشنگ را برای خودم زنده نگه دارم . البته مکه که بودم به خدا میگفتم خدایا آخه به چه امیدی در مراسم قرعه کشی سال بعد باشم ؟ خدایا اصلا طاقت میارم آنجا بمونم در حالی که اصلا قرار نیست اسمم خوانده بشه .

در این روز با دنیا – همکلاسی ام – راهی سالن شهید چمران دانشکده شدیم و با جمعیت زیادی که جلوی در بودند ، داخل رفتیم . در این میان تعدادی از پسر ها که از سالن خارج شده بودند در داخل جمعیت گیر کردند ، یکی شان گفت : خیلی ها حاجی میشوند ولی مهم اینه که آدم بشی . یکی از دختر ها جوابش داد و تیکه پرونی شان ادامه پیدا کرد ولی خداییش این حرفش خیلی قشنگ بود .

خلاصه  داخل سالن کنار دنیا نشستم . بچه ها دل توی دلشان نبود . چند دقیقه نگذشت که اشک من هم راه افتاد ....بابا بذار مراسم شروع شه بعد گریه کن ! ولی مگه میشد ؟
بعد از حرفهای اقای مختاری – مسوول عمره ی دانشجویی دانشگاهمان که خیلی دوستش دارم – قرار شد اول یک کلیپ پخش شود و بعدش قرعه کشی به صورت دستی ! انجام شود . ای بابا ! کلی حالم گرفته شد ....

کلیپی پخش کردند که کل یوم اشک همه ی دخترها رو دراورد ! من که دیگه  جای خود داشتم ....وای ...کلیپ از لحظه ی شروع سفر بود و سوار ماشین  شدن دانشجویان و رسیدنشان به فرودگاه و پرواز و تا آخر که از مکه بر می گشتند ..... دقیقا همه ی اون چیزایی که در آنجا دیدیم و تجربه کردیم را نشان  می داد ...... قصد دارم فیلمش را از آقای مختاری بگیرم .

ادامه دارد...