در اتوبوس ، بچه ها پراکنده نشسته اند و تقریبا کسی با کسی حرف نمی زند. موقع نهار می شود و می رویم یک رستوران بین راهی .

مجبور می شوم ساندویچی را که مادرم درست کرده بود ، نخورم . اول وضو می گیریم و نماز می خوانیم .

بعد از نماز هم همه دور یک میز می نشینیم و منتظر غذا می مانیم. فرصت خوبی پیش می اید تا بچه ها با هم آشنا شوند.

من هم یک همشهری و یک ورودی 86 پیدا میکنم . هم رشته ای وجود ندارد  و هر کداممان یک رشته جداگانه می خوانیم .  نهار جوجه کباب است .

خارج از رستوران یک حوض بود که پر از ماهی بود. ماهی ها ی سیاه بیشتر بود.ولی چند تا قرمز هم داشت. فهمیدیم اینها ماهی های 13به در است که اینجا ریخته اند.بعد از نهار دوباره سوار اتوبوس میشویم تا تهران .

دوساعتی تا تهران نمانده. جاده را نمیشناسم . اولین بار است که از این جاده به تهران می روم. حدود 4 یا 5 تا است بازرسی را پشت سر می گذاریم . معماری ایست بازرسی ها جالبه . یک ساختمان تماما آجری .

اطراف جاده پر از بیابان است. بیابان های خشک با کوههای کوتاه و فرسوده .برعکس چند ساعت قبل که تماما خانه بود. چیزی که باعث تعجبم شده ، پوشش کامل سرویس مخابرات است و آنتن موبایلم که ماکسیمم است .

روی یک صندلی نشسته ام و دارم خاطره می نویسم . الان سه نفرمان داریم می نویسیم . البته فکر کنم خاطره نویس ها بیشتر باشند ولی هنوز رو نکرده اند.

خیلی دلم برای وبلاگم تنگ شده . بهش وابستگی خاصی پیدا کردم . هنوز مطالب دیشب تو فکرم هست. هر وقت قرآن یا دعامی خوانم ، یادش می افتم. دلم می خواد زودتر ببینم ماجرا به کجا ختم می شود و واکنش مدیر بلاگفا چیست؟

بی عشق علی عاشق مهدی نتوان شد

پ .ن 1: در مورد پاراگراف اخر توضیحی میدهم که شب قبل از رفتن ، وقتی وبلاگم را چک کردم ، با یک نظر روبه رو شدم که حسابی فکر مرا مشغول کرد. این نظر که با عنوان  (اعتراض  وبلاگ نویسان بلاگفا ) نوشته شده بود ، در مورد پیوستن به جمع معترضین برای مسدود کردن وبلاگهایی است که علیه اسلام و قرآن  می نویسند. وقتی دنبالش را گرفتم ، متن بعضی از این وبلاگها را هم دیدم و حسابی درگیر این مساله شدم که قضیه چیست و چقدر صحت دارد؟

با رفتن به سفر ، تا مدت زیادی به آن فکر میکردم ولی کم کم فراموش کردم و دنبالش را هم نگرفتم .

پ. ن 2 : در پشت مینی بوسی  این جمله ی زیبا (جمله ی آخر )را نوشته بودند. آن را وقتی رفتم مدینه ، با تمام وجود درک کردم.

نکات و توصیه ها :

1-   همیشه با پیاده شدن از اتوبوس در بین راه  ،موبایل،  اشیا قیمتی و پول خود را همراه خود داشته باشید.

2-   سعی کنید در بین راه غذا کم بخورید و ماست راهم فراموش نکنید چون خاصیت ضد مسمومیت دارد.

در مدت 7 تا 14 فروردین ، آشنا و فامیل مخصوصا مادر بزرگ  و پدر بزرگم و خانواده خاله ام حسابی شرمنده ام کردند. به خودم قول دادم زحمتشان را جبران کنم .

صبح روز چهاردهم وقتی که بیدار شدم اصلا حال خوبی نداشتم . چه از نظر جسمی چه ازنظر روحی.  شب قبل سه چهار بار از خواب پریده بودم و خواب های بی سر وته می دیدم.

با مامانم  دعوا  کردم. با خودم هم دعوا داشتم .

راه افتادیم به طرف دانشگاه .

 چقدر دانشگاه عوض شده بود. دقیقا یک ماه بود که ندیده بودمش . سرسبز شده بود و پر از گل . دلم برایش تنگ شده بود . یک شاخه گل هم با مامانم چیدیم و مامانم گذاشتش لای تقویمی که در دست داشت.

دانشگاه خلوت بود. در پارکینگ دانشکده علوم پایه منتظر ماندیم تا بقیه هم بیایند. کم کم بچه ها و خانواده هایشان آمدند و بعدا فهمیدیم 11 نفر بیشتر نیستیم .

مرجان را هم پیدا کردم البته او چادر پوشیده بود ولی من نه .

کمی از ساعت 9 گذشته بود که آقای مختاری گفت خانمها سوار شوند. لحظه ی سختی بود. لحظه ی تلخی بود و اصلا حالم خوب نبود ولی به رویم نمی آوردم . با مامان و بابا  و شوهر خاله و پسرخاله ام خداحافظی کردم. مامانم گریه می کرد. البته همه ی مامان ها گریه می کردند. کلا حالمان را گرفتند با این گریه هاشان !

من که گریه نکردم!

به مامانم گفتم :دو هفته ی دیگه برمی گردم دیگه !این که گریه نداره . ایشالله دفعه ی دیگه با هم میریم.

 بالاخره همه سوار شدیم  و مرجان با هندی کم فیلم گرفت. و بعد حرکت و بای بای و بعد آشنایی با بچه ها .

بچه ها پراکنده نشسته بودند و کسی کنار کسی نبود. ظاهرا کسی ، کسی را نمی شناخت . البته من مرجان را میشناختم. اولین سوالی که از او کردم در باره ی بسته ی پستی بود و سی دی آن . که فهمیدم کلا بسته های پستی بچه ها با هم فرق داشته و مال من شامل کتابهای پارسالی ها بود و یک سی دی .البته از شانس بدم سی دی آن خراب از آب دراومد .   

مرجان دختر کم حرفی بود و این من بودم که از او سوال می کردم .فکر کردم اذیتش نکنم . پس نشستم  و کیک و آبمیوه ای را که داده بودند ، خوردم. یک دختری هم صندلی جلوی من بود که برای موبایلش از من سوالی پرسید و جوابش را دادم . فهمیدم که اسمش سارا است . رشته اش را هم الان فراموش کردم  .دختر خوبی بود.

هر کدام از بچه ها چهار صندلی گرفته بودند و یا خواب بودند یا با موبایل حرف می زدند یا دعا می خواندند.

پ . ن :مطالبی را که  از پست آینده به بعد می خوانید ،  در دفتر خاطراتی که با خودم برده بودم ، نوشته ام. و از روی آن پاکنویس خواهم کرد. البته جزییاتی را هم که در ذهن دارم به آن اضافه می کنم.